Gepost op

Vakantie!!!

Uitslapen. Lekker rustig aan. Chillen met de blote billen. Zo zalig, eventjes alleen met Emily. 

3 kinderen tegelijk is een topsport. Geen sociaal leven is dodelijk. Het feit dat ik nu gewoon niks moet is zo heerlijk. Ik kom helemaal tot mezelf, eindelijk luister ik weer even naar mezelf…..zou ik vaker moeten doen……

Vakantie…..dat betekent dus ook dat ik eindelijk met veel mensen kan afspreken die ik lang niet heb gezien. Ik ben al druk aan het plannen en aan het doen…..

Volgende week toch maar volgepland met zwemles voor lilly.. elke dag om 8.20 bij het zwembad…..wat doe ik mezelf aan? Ach ja een welverdiende plons in het water naderhand verlicht misschien de pijn.

Fijne vakantie alvast! Enjoy! 

Gepost op

Dinsdag 4 juli

Vorige week maandag heb ik overleg gehad met de huisarts. Een erg fijn gesprek. In overleg ben ik gestopt met de pil, wat in mijn geval wel heel tricky is natuurlijk. Ik hoef maar naar Anthony te kijken en ik ben alweer zwanger. Het rare is, Ik voel me weer normaal. Althans, de ups en downs zijn niet zo heftig. Waarom reageer ik toch zo heftig op hormonen? Ik heb voor de zekerheid mijn bloed laten onderzoeken. En raar genoeg kwam er niets uit. De pijn in mijn lichaam is weg, maar voor hoe lang? 

Ik voel me vrolijker, is het een placebo effect? Ben ik de enige in de wereld met dit probleem?

Gepost op

Dagboek van een depressieve moeder 

Verbeeld ik me dit allemaal? Ik verlaat de huisartsenpost met een zwaar hoofd. Ik heb weer geen oog dichtgedaan. Pijn in mijn lichaam, overal. Het voelt alsof mijn lichaam niet meer wilt. Zojuist even 30 euro afgetikt voor 10 pillen diazepam. Ik heb de neiging ze allemaal tegelijk in te nemen maar flikker ze op de bijrijder stoel. Ik wil niet naar huis. Daar vragen 3 kindjes direct om aandacht. Ik kies ervoor om te gaan tanken en rondjes te rijden. I hit rock bottom. Ik wil echt niet meer. Wat heb ik deze wereld nog te bieden? Ik scheur 130 over de A15 met macklemore dreunend door de speakers If I can be an example of getting sober. Then I can be an example of starting over. If I can be an example of getting sober. Then I can be an example of starting over.

Genoeg gezeik. Get your shit together and Lets  go home 

Gepost op

Dagboek van een depressieve moeder

Ik voel me heel naakt, heel kwetsbaar wanneer ik dit schrijf. 

Na een tijdje in de ziektewet te hebben gezeten heb ik afgelopen week een oproep gekregen van het UWV in Nijmegen om te gaan praten over de mogelijkheid tot werken. Ik maak me hier super druk om. Ik word namelijk even door de mangel gehaald door een verzekeringsarts….wat ik best lastig vind, je kan een depressie namelijk niet zomaar zien. 

Bij een moeder van 3 is het volgens mij nog moeilijker te beoordelen. Ik sta namelijk wel nog op uit bed, ook al wil ik dat niet. Ik kom mijn verplichtingen gewoon na, ook al is het huis opruimen al een hele grote overwinning geworden. 

Mensen die nooit een depressie hebben gehad en uit alle goede bedoeling zeggen:”Je moet gewoon goed voor jezelf zorgen” slaan toch wel vaak de plank mis. Ik las laatst een stuk over een vrouw die vertelde dat haar psycholoog precies kon zien wanneer het slecht met haar ging, dan hard ze hardgelopen, gedoucht , mooie kleren aan, heerlijk gekookt. Zoveel herkenning voelde ik dat de tranen over mijn wangen biggelden. De constante strijd tegen de nare, zware emoties en gedachtes. De constante overcompensatie. 

In mijn periode in de kliniek heb dijbeen boek gelezen “Uw brein al medicijn” genaamd. Hier stond in beschreven dat een half uur per dag sporten helend kon werken. En dat omega-3 Dit kon ondersteunen. Met dit in gedachten probeer ik zoveel mogelijk met de fiets te doen.

Ik streef altijd naar een huis die schoon is. Dat het eten klaar staat als mijn partner thuiskomt. Dat de kinderen gelukkig zijn en zich gedragen. Dat ze genoeg liefde en aandacht krijgen. In het kort: dat alles op rolletjes verloopt. 

Als alles op rolletjes loopt heeft niemand er last van dat ik me zo voel. Ik zou het namelijk vreselijk vinden als anderen gaan lijden onder mijn lijden. Vooral mijn kinderen mogen niet diezelfde gevoelens krijgen die ik heb. Als ik een huilbui krijg ga ik vaak weg, de was doen ofzo.

Ik haat mezelf voor mijn suïcidale gedachten. Hoe durf ik het ook maar in mijn hoofd te halen om mijn kinderen in de steek te laten. Ik voel me als een vreselijke moeder.

Ik wil niemand belasten met mijn pijn. De pijn komt nergens vandaan en niemand is te verwijten. Het is er gewoon, ik zou willen dat ik er wat aan kon doen. Ik vecht er zo hard tegen terwijl ik weet dat ik het gewoon moet accepteren. Maar als een moeder zijnde heb je daar toch geen tijd voor? Af en toe misschien. 1 keer in de 2 weken bij de psycholoog, dan gaat de deksel van de pot, dan zet ik mijn masker af. 

Ik heb hier al eerder last van gehad, toen had ik nog geen kinderen. Maar dat was lang geleden. Toen was ik een puber, had ik last van mijn hormonen, ziekte van pfeiffer en nog duizend andere dingen waar ik last van had. Het gebruik van drugs was enkel een vlucht. Na een aantal opnames was ik weer de oude eefke in mijn ouders ogen. Kort daarna werd ik zwanger.

Het liefste zou ik hele dagen in bed liggen of roken en in het niets staren, dat gaat niet, ik heb een voorbeeldfunctie.

Soms heb ik van die dagen dat ik zo overcompenseer dat ik mezelf zelfs geloof in mijn manische gedachten. Dan zoek ik weer naar vacatures en  kijk ik naar mogelijkheden om te studeren. Ik heb een erg sterke overtuigingskracht denk ik.

Mijn hart huilt

Mijn hart huilt als ik weer met beide voeten op de grond kom. Ik voel me als een complete mislukking. Andere moeders kunnen gewoon werken en alles op een rijtje hebben, waarom ik dan niet?

Ik leef een druk bestaan met mijn kinderen. Ik eis misschien te veel van mijzelf. Mijn partner oppert vaak dat ik de kinderen naar een andere school moet brengen zodat ik meer tijd voor mezelf heb. Ik kan bij hem dus ook niet meer mijn verhalen kwijt. Ik voel vanuit hem geen steun. 

Ik neem het hem niet kwalijk. Voor andere zal dat ook het antwoord zijn voor mijn problemen. Maar ik geloof gewoon in de vrije school. 

De antroposofie is heel belangrijk voor mij. Dat is echt hét ding wat ik nee wil geven aan mijn kinderen. Het is niet dat ik ze wil beschermen tegen de technologie. Maar ik ben ervan overtuigd dat kinderen van tegenwoordig teveel worden geprikkeld met pc’s en tablets. 

Ik vraag me stiekem af of ik de enige ben die zich zo voelt. Ik heb het gegoogeld: depressie+moeder. Maar vind daarbij alleen artikelen over hoe erg het wel niet is voor kinderen als de ouder een depressie heeft. Fijn, nog meer schuldgevoel.

Ik weet dat er velen zullen zijn die zich al meteen van mij zullen afwenden als ze dit lezen. Ze hebben zelf een te druk bestaan en hebben geen zin in drama.

Ik voel me beschaamd en zou het liever niet delen. Maar ik ben het zat erover te zwijgen. Fuck it. De mensen die hier negatief over gaan praten heb ik niet nodig in mijn leven. Mijn eigen hoofd zit al vol negativiteit.

Ik hoop dat ik iniedergeval uitkom met de arts, ik hoop dat ik meer tijd krijg. Het is namelijk niet zo dat ik voor de lol thuiszit.

Ouderschap makkelijker als je werkt

Ik vind het makkelijker toen ik mijn kinderen wegbracht en ging werken. Daar kwam wel bij kijken dat ik moest werken zodat ik de opvang kon blijven betalen. Absurd eigenlijk, ik werkte alleen voor de opvang. 

Ik weet wel dat ik het niet lang volhoud. Werken en 3 kinderen is op zich al zwaar. Ik heb het ook niet lang volgehouden de laatste keer dat ik werkte. Ik dacht ook echt in eerste instantie dat ik “gewoon” overspannen was. Na heel wat gesprekken met een praktijk ondersteuning waar ik echt met een kater vanaf kwam wist ik dat er meer aan de hand was. 

Over de afgelopen jaren heb ik meerdere van deze fases als deze ervaren. Maar omdat ik geen reden had om depressief te zijn, liep ik door. “Niet aanstellen eefke, je zal wel gewoon moe zijn” en “kijk wat voor prachtige kindjes je hebt, dan heb je toch geen reden om depressief te zijn?”

Vorig jaar, toen ik mijn “bewaking point” had bereikt was ik constant “on edge”. Ik kon niet anders dan geïrriteerd reageren op wie dan ook. Ik schreeude tegen de kinderen en was ook echt doodop. 

Nu dat ik zoveel maanden verder ben, verwacht het UWV en ikzelf dat ik beter word. Dat voelt als een zwaardere last dan ooit tevoren. 

Het behalen van mijn rijbewijs was een ontzettende mijlpaal voor mij. Ik was altijd zo bang, en ik twijfelde altijd zo aan mijzelf. Het haalde echter niet het gevoel naar boven waarop ik had gehoopt. Ik had bedacht dat als ik dat had overwonnen dat ik wel weer beter zou kunnen worden, de dag erna had ik zo’n kater van teleurstelling…..het was geen remedie geweest.

Als iemand weet wat ik moet doen om mij beter te voelen. Let me know…..

To be continued…….

Gepost op

KICK OFF

Daar zit je dat met je laptop op je schoot….. In mijn hoofd heb ik al 100 artikelen bedacht. Waar begin ik in godsnaam? De website is niet eens mooi afgewerkt en toch kriebelen mijn vinger al zo erg dat ik niet kan laten om al een stukje te proberen. Het schrijven is mij altijd beter afgegaan met een pen en papier, wat ik eigenlijk vreemd vind want ik heb totaal geen mooi handschrift. Mijn grammatica is ook niet altijd zo fantastisch, dus bij deze, comment hieronder als er een taalvout in zit.

Gepost op

Verse start

Na meerdere pogingen om te beginnen met bloggen over alles wat er in ons huisje gebeurt, is er hier een frisse en nieuwe site! Jullie krijgen inside stories uit mijn leven en hoe het is om een moeder te zijn van 3 tevens wil ik ook leuke artikelen gaan verkopen die echt bij mij passen. Enjoy the ride!