Daily struggles | (B)anale fase

Ik haal regelmatig opgelucht adem wanneer alle drie de kinderen liggen te slapen. Gisteren was weer eens zo’n dag. Ik kwam er in de ochtendspits tijdens het bevestigen van haar kinderstoelgordel achter dat mijn jongste dochter (Emily,2) geen luier aan had.

Ik ben een grote voorstander van zindelijkheid dus ik was vorig jaar al gestart met de aanschaf van een potje. Ze begreep vrij snel wat de bedoeling was, maar ze was toen te jong en ik te lui. Toen de situatie zich wederom voordeed dat ze aangaf geen luier te willen dragen juichte ik dat enkel aan.

Zo ook gisteren. Het ging allemaal fantastisch en ik voelde me zeer zelfverzekerd. Ik zou dit varkentje wel eventjes wassen!

De dag verliep prima. Ze heeft over de hele dag verspreid maar 2 ongelukjes gehad. Dat zag ik als een hele overwinning, omdat we het erg druk hadden gehad en ik niet was gezwicht. Totdat…..het bedtijd was.

Begrijp mij niet verkeerd, bij ons zijn de taken vrij ouderwets verdeeld en daar heb ik mij inmiddels bij neergelegd. Maar, 3 kinderen naar bed brengen die niet willen is nerve wrecking. Ik kom vaak handen te kort en vooral energie.

Ik had Lilly eindelijk zo ver dat ik haar haar mocht borstelen voordat ze haar pyjama zou gaan aantrekken. De jongste 2 had ik al in bad gehad en in de pyjama gehesen. We konden eindelijk naar boven voor een verhaaltje, but then shit hit the fan

Ik liep de woonkamer in en het eerste wat ik zag was Emily in haar blote kont op de vensterbank bij het raam. Ik keek naar de grond en zag allemaal potgrond uit de plantenbak. Ze had zich niet prettig gevoeld met de drol in haar luier. In plaats daarvan had ze de drol uit haar luier gehaald, gemengd met de modder substantie op de vensterbank, gevingerverfd op het raam en de rest van alle modder –en drol- over het hoogpolige tapijt gelanceerd……Dit alles in nog geen 5 minuten.

Je kop erbij houden, je niet laten leiden door emoties en consequent blijven in zulke situaties vind ik de allergrootste uitdagingen. Vooral als jezelf moe bent en je wilt alles goed perfect doen.

Ik heb Emily snel in bad gedaan, Jordan naar zijn kamer gestuurd onder het mom van: ‘’ ga je kamer opruimen, ik kom zodra ik alle poep uit het tapijt heb bij je’’. In raptempo had ik alles opgeruimd, en hing ik aan de telefoon met Anthony. Ik moest het even kwijt…..

Het is heel normaal als je kind nieuwsgierig is, maar ik begin wel vaak aan mijzelf te twijfelen op zulke momenten. Wat doe ik verkeerd? Toen herinnerde Anthony mij eraan dat Lilly dat ook had gedaan voordat ze zindelijk werd.

Oja *zucht* het is maar een fase……laten we hopen dat ‘ie snel voorbij is.

Kennen jullie ook van die vindingrijke koters? Of zit jij nu ook met een kind in de zoveelste fase? Let me know! X

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *