STORYTIME | Bevallingsverhaal Lilly-Rose Deel 2

Het vervolg…

Mocht je deel 1 nog niet hebben gelezen. Klik hier.

17:00

Dit is een grap. De camera’s komen zo tevoorschijn. Ik kan niet lachen. Ik heb verdomde pijn. Mijn tenen krommen bij elke wee. Die vrouw die mijn bevalling in juiste banen zou moeten leiden verandert in mijn ogen in een vijand.

Maar ik heb echt niks gebruikt.

Tja dat zeggen ze allemaal.

Anthony neemt het voor mij op en neemt het gesprek over wanneer ik weer een vlaag aan weeën krijg.

Ik kan er met mijn kop niet bij. Zou het door de cola komen?

Ik hoor vanuit mijn bevallingsbubbel iets over jeugdzorg en algemeen meldpunt kindermishandeling. Ik raak in paniek. FUCK IT. IK WIL EEN RUGGENPRIK. NU!!!!

18:00

De ruggenprik word gezet. Ik ben kapot. Ik kan niet meer. Totale paniek. Als een godsgeschenk is daar ineens een verpleegkundige die me bij de lurven pakt. PUFFEN! De pijnstilling werkt als een tierelier. Ik kan weer ademhalen. Ik kan weer even bijkomen. Toch zijn er veel vragen die mij bezig houden. Mijn ouders zijn furieus omdat ik neer word gezet als een of andere leugenaar. Ze twijfelen aan alles maar steunen mij. Voordat mijn ouders vertrekken vraagt mijn vader aan de artsen welke medicijnen ik heb gekregen voor de hypertensie. Ik zit op 5 centimeter. Dit kind word nooit geboren. Ik wil slapen. Zzzzzzz.

18-11-10   01:30

FUUUUCK!! IK MOET POEPEN! Haal die draden los, ik wil naar de wc! Maar ik moet blijven liggen. Er wordt eerst even gevoeld hoe ver ik ben. 9 centimeter. Ik mag niet naar de wc. Ik mag niet persen. Alleen maar zuchten. Zucht. Ik voel me een gedetineerde vastgebonden aan het bed.

2:00

YES! We mogen. Benen Wijd, kin op de borst en persen maar. Anthony is meer een hands on type en ik wilde ook geen geluiden naast mijn oor. Ik voelde mij zo ontmoedigt door alle negativiteit. Zo moe, verdrietig en gekrenkt. Hoe durfde ze! Ik rookte niet eens! Ik had mij al schuldig gevoeld bij cola drinken.

Puffen. Persen. Anthony zag ik druk in de weer met verschoningsmatjes en doekjes. Ik focus me daar maar op. Pure liefde……en poepgeur. Gatver. Tja, wat wil je ook?

We zijn er bijna. Ik krijs het uit. Die catheter die ik er net nog in wilde laten moet er NU uit. Ring of fire, ever heard of it? Mennn…..De catheter word er met een ruk verwijdert. Ik wil niet meer. Snij der maar uit. Ik stop ermee. Ik voel Lilly draaien in het geboortekanaal. Ze besluit om een sterrekijker te worden. Nee, nope, nada. Dit nooit meer. Ik word door meerdere stemmen aangemoedigd om niet op te geven.

Je moet door. Ze moet er nu uit.

2:20

Een van de verloskundige handelt snel. Ze duwt op mijn buik terwijl ik mijn laatste energie gebruik om nog een beetje mee te persen. Ik heb het gevoel alsof ik tot mijn navel ben uitscheur. Maar ze is er. Ik kan mijn ogen van vermoeidheid amper openhouden. Ik zie een wit paarse baby met punt hoofd. Zodra de baby op je borst ligt vergeet je de pijn. Ik begin me snikkend te verontschuldigen dat ik dat niet zo voel. Mijn lichaam doet verdomt veel pijn. De tranen van geluk biggelen over mijn wangen en ik kijk Anthony aan: ‘’ik wil er nog een!’’.

2:30 (Tijd van geboorte)

Daar is ze dan. Lilly-Rose. Ze word meteen aangelegd. Natuurtalentjes. Zo noemt de verpleegkundige ons. Ik lag al knikkebollend te genieten. Er word nog een echo gemaakt ter controle. Oh, we zijn er een vergeten. Mijn ogen schieten open. NEE!! Het was een grapje. Ik wil lachen maar dat doet pijn. En mijn Boeddha buik gaar als een jelly pudding op en  neer als ik lach, grappig.

Mijn ouders, broer en schoonzus arriveren. Mijn vader heeft geen oog dichtgedaan en komt aan met een paar vellen uitgeprint bewijs gevonden op internet dat de medicijnen die ik had gekregen bij binnenkomst een positieve reactie hadden veroorzaakt op de drugstest. Het was dus een misverstand.

 

De dagen erna…

Het ziekenhuispersoneel hield voet bij stuk en ik moest verplicht langer in het ziekenhuis blijven. Lilly zou in de gaten moeten worden gehouden of ze geen afkickverschijnselen zou krijgen EN ik mocht geen borstvoeding meer geven. Ik zat de hele dag te kolven en Anthony moest haar voeden met kunstmatige voeding, maar zodra ik de kans zag, legde ik haar aan mijn borst #thuglife.

Na een paar dagen mocht ik gaan. Ze hadden de urine doorgestuurd naar het lab in het AMC en warempel, ik was clean. Ik kreeg geen echte excuses. Ik hoorde enkel geneuzel over protocol. Ja, ja, daaaag. Ik was blij dat ik weg mocht en eindelijk echt mocht gaan genieten van ons kersverse prinsesje.

Dankjewel

Zooooooo……..dit verhaal schrijven liet mij de hele situatie herbeleven. Woorden schieten mij wederom tekort want er zijn zoveel dingen gezegd en zoveel dingen gevoeld die periode. Ik heb het hopelijk zo luchtig en overzichtelijk mogelijk verteld. Ik ben echt dol op bevallingsverhalen dus als je jouw verhaal ook met mij zou willen delen, graag! Thnx voor het lezen. Mochten er dingen toch niet helemaal duidelijk zijn dan mogen jullie uiteraard altijd vragen achterlaten.

Ik snap nu wel dat het ziekenhuis het zekere voor het onzekere moest nemen in het belang van het kind maar het was al om al een nare ervaring voor mijn familie. Daarbij maakte het voor mij de bevalling ook zwaarder. Ik had bij nader inzien beter mijn mond moeten houden. Ik hoop dat het ziekenhuis -na onze klacht- echt een aantekening heeft gemaakt bij het gebruik van dat medicijn, om misverstanden te voorkomen bij andere moeders.

Comments

  1. Rowan van de wetering says:

    Bevalling Melody 06.08.2014
    Ik was al ruim over tijd 41 weken en er wel klaar mee.
    30 kilo aan vocht kon geen ene schoen meer aan.
    Voor de rest heb ik me de hele zwangerschap goed gevoeld.
    Het was s’ochtens net nadat ferdi was gaan werken een uur of 6 ik stond op uit bed en plons me vliezen braken ik dacht hehe eindelijk.
    Ik belde de verloskundige dat mee vliezen waren gebroken maar nog geen weeën had ze zij oké ik kom vanmiddag wel even kijken ik dacht oké was me eerste dus liet het wel op me afkomen.
    Een uur later volop weeën had ondertussen ook ferdi gebeld dat die beter maar naar huis kon komen hij was in Limburg aan het werk 2 uur bij mij vandaan.
    De weeën waren begonnen en dat was niet echt fijn had ze overal buik rug en benen ik kon me geen houding aannemen.
    Ferdi was ondertussen thuis om 10 uur dacht ik het eerste wast ik zij je gaat nu de verloskundige bellen vanmiddag ga ik niet reden ik wil nu na het ziekenhuis en die ruggenprik.
    Verloskundige kwam er eindelijk aan het leek een eeuwigheid te duren.
    Ze ging voelen ow je hebt al bijna 6 cm ontsluiting je moet nu naar het ziekenhuis ik wilde in het ziekenhuis bevallen.
    De auto rit was een hel ik mocht van de verloskundige niet met ferdi mee rijden omdat die zo gestresst was .
    De rit naar tiel leek wel een uur te duren eindelijk bij het ziekenhuis aangekomen gauw na boven.
    En ja hoor eenmaal boven pers weeën oké laten we even voelen ja 10 cm ontsluiting je kunt nou geen ruggenprik meer krijgen.
    Mijn reactie nou dan maar niet ging kapotg van de pijn maar ja hoort erbij.
    Ik was er helemaal klaar voor en persen maar precies wat jij zegt dat brand als een gek!
    19 minuten geperst precies om 11.59 was ze daar eindelijk melody 3828 gram en 51 cm een flinke dame met mooie rode haartjes.
    En die pijn was ik gelijk weer vergeten.

    1. Eefke Postma says:

      super leuk om te lezen! thanks voor je reactie.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *