Storytime | Van zwaar verslaafd tot moeder van 3

Een tijdje terug besloot ik om te gaan bloggen over mijn leven als moeder. Ik had mij voorgenomen om zo eerlijk mogelijk over topics te schrijven die ik nog miste. Tegenwoordig wordt je doodgegooid met fantastische blogs, maar de herkenning is klein.

Ben ik dan zo anders?

Nouja, daar begint het verhaal denk ik ook mee. Ik voelde me altijd vet onzeker over alles aan mijzelf. Voordat ik naar de middelbare school ging raakte ik depressief. School interesseerde me vrij weinig en ik zocht een uitweg in automutilatie omdat ik nog niet genoeg connecties had om aan drugs te komen.

Christiane F was mijn voorbeeld. Ik zou sterven als een heroinejunk, ik was toen 13. Het lukte mij uiteindelijk in contact te komen met mensen die mijn ‘’droom’’ uit te laten komen. Mijn klasgenootjes van de middelbare school keerde mij de rug toe, ik ging spijbelen en werd van school afgetrapt.

”Shit hit the fan”

Vanaf toen is alles in een rotvaart verslechterd. Ik gebruikte alles waar ik ook maar aan kon komen. Ik leerde Anthony kennen, een van de jongens op straat. Mijn ouders vonden het maar niks, dat maakte het natuurlijk nog leuker.

Jaren gingen voorbij, ik werd uit huis geplaatst, in een gesloten kliniek geplaatst, ik verhuisde naar een andere stad. Niets hielp, totdat mijn ouders mij vertelde dat ik een keuze moest maken. Stoppen of geen enkel contact meer. Dat was voor mij een eye-opener. Nog diezelfde week startte ik mijn herstel in de kliniek van Keith Bakker.

Herstel

De relatie met Anthony moest ik verbreken om goed te kunnen ‘’herstellen’’. Kort na mijn vertrek uit de kliniek zocht ik weer contact. Ik wilde hem opnieuw leren kennen, zonder de drugs. Hij was inmiddels ook clean en ging ook naar verschillende meetings.

We bloeide samen op. Ik maakte een doorstart met mijn mbo-4 opleiding en Anthony had een baan. Tja, en toen bleek ik zwanger. Zoveel gedachtes gingen door mijn hoofd. Zoveel emoties. Ik kon niet eens voor mijzelf zorgen, laat staan voor dat babytje. Maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om uberhaupt abortus te overwegen. De maanden daaroor was ik juist in de ban met verantwoordelijkheid nemen voor je fouten…….

Shit hit the fan again

Ik trok in bij mijn ouders, Anthony ook. Ik stopte met roken, en we deden ons best om te sparen. Alle spullen voor de uitzet kreeg ik of haalde ik met de trein in verschillende plaatsen op. We zochten in verschillende plaatsen naar een huurhuis maar kwamen nergens in aanmerking. Onze mindset was verandert, we leefde niet meer voor onszelf maar voor de baby.

Het bleek een meisje en niet veel later hadden we een naam. Lilly-Rose Valentine Davison, zij gaf ons leven weer zin…18-11-2010 werd Lilly-Rose geboren, lees hier mijn bevallingsverhaal.

Risicofactor

Instanties stonden op scherp omdat ik eerlijk was over mijn verleden en ik in hun ogen een vergroot risico had op postnatale depressie. Ik vond het aan de ene kant heel fijn dat ze het in de gaten hielden, aan de andere kant was ik zo in de wolken dat ik het gevoel had dat ze mij telkens van mijn roze wolk wilde schoppen met al die vragenlijsten.

In de jaren daarna hebben we wel bewezen dat we goede ouders zijn…..toch voelde ik telkens dat ik mijzelf als jonge moeder meer moest bewijzen dan andere moeders. Hierover heb ik een mooi artikel gelezen, lees ‘m hier.

Ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben gehad. Uiteraard begrijp dat mijn verhaal een hoog ‘’4 handen op 1 buik’’ gehalte heeft, toch is mijn verhaal anders. Mijn doel was om het zo kortbondig mogelijk te omvatten. De jaren van verslaving waren lang en zenuwslopend voor alle betrokken partijen, mochten jullie willen dat ik hier gedaitelleerder op in ga dan hoor ik dat graag. In de toekomst zal ik ook uitgebreid vertellen over hoe de jaren daaropvolgend zijn verlopen.

Hebben jullie zelf ook te maken gehad met verslaving bij jullie zelf of familie/vrienden?

*Dit artikel bevat een of meerdere affiliate links

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *