Uncategorized

LIFE | mijn issues hebben issues

Brace yourselves

Welkom, neem plaats, maak uzelf klaar voor alle gekheid op een stokje. Houdt uw armen en benen binnen boord, ik zou niet willen dat er iemand gewond zou raken in deze rollercoaster. Brace yourselves, because I’ve got more issues than Vogue. Vandaag deel ik met jullie iets heel persoonlijks.

Een greep uit mijn dagelijkse struggles:

*zucht* ‘’Komt ze weer hoor, met der gezeik’’ hoor ik jullie denken, of denk ik het zelf? Grappig, ik weet het verschil niet eens meer. Als er een universiteit was die onderscheidingen uit zou kunnen uitdelen aan de mensen die zichzelf dusdanig konden bekritiseren als ik, dan leidde ik de boel daar. Dan had ik die DRS. Waar ik zo van droom al lang en breed in the pocket. Ja mensen mijn dromen zijn groots want ik heb de wereld wat te bewijzen, want ik heb een onbeschrijfelijke oerkracht in mij om te laten zien dat ik er toe doe, dat ik wel wat voorstel, dat ik ‘’brains’’ heb. Want op dit moment heb ik totaal niks bereikt. Nog steeds niet.

”Zeik niet zo”

Ben ik zo’n verwend millenial kind dat nu al, voor haar dertigste begint te zaniken over dat ze niks bereikt heeft? Vast wel. Een jonge moeder die overspannen is geraakt omdat ze domweg zwanger werd omdat ze de gevolgen nog niet kon voorzien. Tja, dat heb je met die laagopgeleide tienermoeders.
Ik ben als de dood dat de wereld mij ziet, zoals ik mijzelf zie als ik in de spiegel kijk. Een loser. ‘’Ik heb niks, ik kan niks en ik doe niks.’’ Een jonge vrouw die niets meer in haar mars heeft dan clean worden, kinderen baren en….tja dat is het dan wel zo’n beetje……

Lekker negatief, of super reëel

Ik werk niet, ik ben een fulltime mama. Ik doe de hele dag niks (dat zegt mijn vriend tenminste). Ik ben niet tevreden over het feit dat ik niks doe qua werk en weinig onder mijn eigen leeftijdsgenoten kan zijn (iniedergeval iemand waar ik niet de hele tijd aan hoef te vragen of hij of zij op wil houden met snot naar binnen te slurpen of de hand uit de broek te halen). Dus ik schrijf mijn naam als een bezetene op alle lijsten van schoolactiviteiten. Mensen zien mij als een sociaal persoon die alles onder controle heeft. Ik zie mijzelf als een grote leugenaar, een desperate housewife die snakt naar sociaal contact. Ik heb een dubbele agenda, ik vind het niet alleen leuk om te helpen, ik heb namelijk iets te bewijzen.

KOEKOEK

Begrijp me niet verkeerd, ik weet dat ik totaal geschift ben, en daar werk ik ook aan. Zo weet ik dat ik de afgelopen jaren te geïsoleerd heb geleefd, dus nu, onderwerp ik mijzelf aan sociale contactmomenten ik de ochtend op school. Ook de momenten waarbij ik een steentje bijdraag aan de school, werk ik aan mijn social skills. Maarja, mijn Super-Drs.-Bekritiseer-jezelf-brein gebruikt deze momenten natuurlijk niet om opbouwend de situatie te bekritiseren. Nee elk woord wat ik ook maar uitkraam tijdens mijn interactie met een volwassen persoon word intern onder de loep genomen, ontleed, geëvalueerd. Gerevalueerd en bevreesd.

Sorry

Ik weet ook wel dat het niet fair is dat ik andere gebruik om mijzelf te verbeteren en mijzelf te bekritiseren. Dus hierbij een excuses voor het misbruik. Ik heb ook een selfloving kant die ook weet dat wat ik bekritiseer niet eens reeel is en dat ik soms veel te streng ben voor mijzelf en dat ik een overthinker ben……jaaa……voel je m aankomen……het cirkeltje is rond. Kan ik me daarmee weer een schop onder de kont geven, ik pieker nog steeds over een gesprek wat 5 jaargeleden plaatsvond.

”Ik ben gelukkig niet altijd zo fucked up”

Wat een zielig figuur zal je misschien denken. Tja, i’m on it. Ik heb de deur plat gelopen bij psychologen en psychiaters. Ik smeekte om hulp maar tegelijkertijd duwde ik het ne zo hard weer weg door mijzelf weer sterk voor te doen. Want hoe zielig ben je wel niet als je al je hele fucking pubertijd hebt gespendeerd met self pitty en drugsgebruik, en dat je nu na het krijgen van 3 gezonde kinderen vrolijk overnieuw begint.

Het schoot niet op, dus ik moest mijn schouders eronder zetten. Ik heb tenslotte de controle over mijn eigen leven. Ik kan ervoor kiezen om die totale fulfillment te halen uit de dagelijkse beslommeringen. Ik moet gewoon niet zoveel willen. Lower your standards. Ook wel ”being gratefull”. Dit en nog 20.000 andere zogenaamde mantra’s die ik mijzelf toe neurie terwijl ik met tranen over mijn wangen de was sta op te vouwen.

‘’man up’’
‘’ grow some balls’’
‘’ doen in plaats van overdenken’’
‘’denk gewoon wat positiever’’
‘’maar je bent zo’n leuk mens’’
‘’5 second rule toepassen’’
‘’sochtends naar jezelf lachen in de spiegel’’
‘’gezond eten’’
‘’bewegen’’
‘’omega 3 slikken’’
‘’voldoende slapen’’
‘’niet teveel slapen’’

Ik doe er alles aan om mijzelf te verbeteren. Ik luister naar alle positivo’s op youtube en spotify om telkens maar te herhalen hoe positief ik wel niet moet zijn, dat ik zelf de keuze heb om depri te voelen. Ik vecht tegen dat donkere brij in mij wat zo verschrikkelijk kut en energieslurpend is. Maar ik kan je wel vertellen, dat hoe sterk ik ook ben, soms ben ik compleet stuurloos wat betreft mijn angsten en depressie.

‘’Fake it, till you make it’’

Elke ochtend als mijn kinderen beneden zijn en ik mijzelf aankleed kijk ik mijzelf in de spiegel aan en lach ik overdreven naar mijzelf. Ik herhaal de volgende zinnen voor mijzelf: ‘’Wat wil je je kinderen meegeven? Geef het goede voorbeeld’’ ‘’Als je niet omhoog kijkt mis je al het moois wat je kinderen te bieden hebben’’ ‘’Als je nu stopt met vechten kan je net zo goed voor de trein springen, en dat doe je toch niet, dus….put your big girl panty’s on, gaan met die banaan’’ ‘’fake it, till you make it’’.

Wat doe ik verkeerd?

Ondertussen zit ik al bijna 2 jaar thuis met een prachtig dossier vol met labels waar ik juist zo de kots van heb. Maarja, ik had het punt bereikt dat ik weer in de totale overgave ging ook wel Rock bottom genaamd. Ik kon niet meer, ik huilde alleen maar en ik kon het gevecht met de suicidale gedachtes niet meer aan.

Waar gaat het toch telkens fout?

Ei van columbus

Mijn doel me het delen van mijn hersenspinsels is niet het vinden van hulp, het krijgen van complimentjes o.i.d. Ik hoop met mijn verhalen mensen te inspiriren, in beweging te brengen, in gesprek. Misschien, heel misschien, heb ik het geluk dat in deze digitale zee een vis zwemt die het ei van columbus al heeft uitgevonden. Die mij het misschien kan uitleggen in een taal die wel aansluit op mijn huidige frequentie.

De tijd tikt door, geen tijd te verliezen, niet dat ik mijn kinderen aansteek in met deze ziekte.

Laat mij asjeblieft je mening weten. Ik kom graag met je in gesprek. Hieronder in de comments of via een DM op instagram. Alvast bedankt voor jullie tijd.

Hoi, even voorstellen: ik ben Eefke. Ik ben 27 jaar. Samen net mijn partner (Anthony) ben ik trotse ouder van 3 kinderen. Mijn oudste dochter is 7 mijn zoontje is 4 en mijn jongste dochter is nu bijna 2 jaar. Ik schrijf graag over lifestyle, moederschap, eten, zwangerschap en beauty on a budget.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *