Uncategorized

Story time | Bevallingsverhaal 3 | Deel 1

Door de heftige bevalling van Jordan, stond Anthony niet meer te springen om een derde bevalling. Naar zeker wel 2 hele jaren aandringen kreeg ik het dan toch voor elkaar! Yes, ik was weer zwanger! Maar was dit wel zo verstandig? Vandaag vertel ik jullie mijn bevallingsverhaal van Emily.

Inleiden

Ik moest verplicht bevallen in het ziekenhuis, daar had ik mij inmiddels bij neergelegd. Maar dit was mijn laatste baby en ik wilde zo lang mogelijk genieten van de zwangerschap. De mannelijke gynaecoloog leek het verstandig om mij in te leiden. Door mijn ervaring met het inleiden bij 37 weken was ik ervan overtuigd dat je de natuur niet moet forceren.

En daarbij: Dit was potverdrie de laatste zwangerschap, dus ook de laatste mogelijkheid tot een theatrale vliezenbreuk (zo een uit de films). Ik had de thuisbevalling en bad-bevalling al op mijn hoogzwangere buik kunnen schrijven maar dit kon hij me niet afnemen.

Ik kom niet vaak voor mijzelf op maar ik herinner dat moment in de kamer van de gynaecoloog nog goed, toen ik 100% in de onderhandeling ging. Uiteindelijk werd er afgesproken dat ik uiterlijk met 16 februari zou worden ingeleid (40 weken zwangerschap).

Doritos

Toen februari was aangebroken was mijn tong al helemaal ruw van alle ananassen die ik had verslonden. Ik wilde er alles aan doen om de bevalling als een succes te maken dus alles moest goed voorbereid zijn. Mijn lichaam moest voor de deadline rijp zijn om te baren. De frambozenbladthee dronk ik met liters per dag om maar te voorkomen dat we de 16 februari zouden bereiken.

De verjaardag van mijn vader was net geweest, ik was moe, en ik wilde gewoon een dag even helemaal niks. Ik belde de school en meldde de kinderen af, hing op, liep vrolijk met een zak dorito’s onder mijn arm naar de ‘’love-chair’’ en plofte neer.

Je kan je misschien wel voorstellen dat je met 37+ weken je niet meer zo snel beweegt, dit was dus een uitzondering. Het moment dat ik met mijn derrière neerplofte gutste een kleine hoeveelheid vocht, naja, uit het geboortekanaal. Ik wist het natuurlijk niet met 100% zekerheid maar ik vertrouwde mijn eigen instinct. Ik belde meteen…..mijn vader….ik weet niet waarom, maar hij was de persoon waarmee ik het wilde delen op dat moment.

Doritos brengen dus echt je bevalling op gang!!!

Urineverlies

De verloskundige ging er van uit dat het waarschijnlijk gewoon urine was, want tja, dat gebeurt. Tikkeltje geergerd door het feit dat ze aannamen dat ik waarschijnlijk daaronder een gevoeloos klapgat had zitten, drong ik toch aan. Ik mocht langskomen. Snel alsnog geregeld dat mijn schoonvader de kinderen naar school bracht en ik snel naar de verloskundigepraktijk.

Na tijdje daar te hebben gezeten met een inlegkruisje verkeerd om in mijn slip-on-tent, kreeg ik een twijfelachtig antwoord. Ik drong wederom aan (wie was deze wonderwoman? Ik kende mijzelf echt niet terug) om een verder onderzoek in het ziekenhuis, mocht er dan iets zijn, dan zat ik meteen goed.

In een no time waggelde ik de verloskamers op. Ik mocht even met mijn blote kont op een omgekeerd celstofmatje gaan zitten zodat ze het ‘’bewijsmateriaal’’ konden verzamelen.

Daar lag ik dan, het enige waar ik aan dacht was dat ik snel weer naar huis wilde want ik had honger. Toch wel erg genant, met je blote kont op zo’n totaal geisoleerd matje, ik gleed alle kanten op. Ik vond het ook echt wel moeilijk in te schatten, was het nou echt wat ik dacht dat het was, of had ik nu gewoon een uber erge zweetnaad??………

Klik hier voor deel 2

Hoi, even voorstellen: ik ben Eefke. Ik ben 27 jaar. Samen net mijn partner (Anthony) ben ik trotse ouder van 3 kinderen. Mijn oudste dochter is 7 mijn zoontje is 4 en mijn jongste dochter is nu bijna 2 jaar. Ik schrijf graag over lifestyle, moederschap, eten, zwangerschap en beauty on a budget.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *